به گزارش منیبان، علی ربیعی نوشت:
ما خانواده ای در جنوب شهر و دو برادر بیشتر نبودیم هنوز دوران سوم دبیرستان را طی نکرده بود که به مدرسه شبانه روزی رفت. با پشتکار در دانشگاه علم و صنعت پذیرفته شد اما به دلیل فعالیت مذهبی، سیاسی و مبارزه اخراج شد. بعد از انقلاب هم به جهاد و سپاه رفت و تا آخرین لحظات هم در قرارگاه ها به سر برد.
علاقه وافری به حوزه آموزش داشت و به دلیل همین علاقه مسئولیت ستاد دافوس را بر عهده گرفت و تا آخرین لحظات فعالیت آموزشی را دنبال میکرد.
با اینهمه او و امثال او بسیارند که در هیاهوها گم شده و در اکنونزدگیهای این روزها، گذشتههای پررنج و مشقتشان در قضاوتهای برساخته فراموش می شود. او مانند بسیاری از هم نسلهای خود تا به یاد دارم پوتین به پا داشت. در تمام این سالهای بیماری رنج بسیار کشید و من اکنون در سوگ خاطراتم نشستهام.
برای مشاهده مقالات بیشتر از صدای روزانه دیدن فرمائید.
